Vickers-Wellington Monument

TER NAGEDACHTENIS AAN DE
BEMANNING VAN VICKERS WELLINGTON
T2879, 99 SQUADRON

J.S. PARRY
I.J. ROBERTSON
W.R.J. BROWN
H.MCL. MACDONALD
A.W.M. CHAPMAN
E. FIELDHOUSE

29 SEPTEMBER 1941

De Geschiedenis

In de nacht van 28 op 29 september 1941 bombardeerde een luchtvloot van de Royal Air Force (R.A.F.) de Noord Italiaanse havenstad Genua. Van de 41 toestellen die deelnamen aan dit bombardement namen ook acht Wellichting MK. 1C bommenwerpers van het 993 Squadron deel. Genua lag eigenlijk buiten het bereik van de bommenwerpers. Ze werden daarom uitgerust met lange afstandstanks die in het bomruim hingen. Het aantal bommen bracht men terug tot slechts twee bommen van 500 pond en negen van 50 pond.

De Wellingtons klommen moeizaam tot hun maximale hoogte om over de Alpen te kunnen vliegen. Boven het doel losten zij hun bommen. Er werd daar nagenoeg geen afweergeschut waargenomen. De enkele granaten, die wel werden afgeschoten, misten hun doel. Na de aanval keerde een van de Wellingtons, de LN-C gevlogen door Sergeant Joseph Stewart Parry niet terug op zijn thuisbasis Waterbeach in Engeland. Ongeveer tien uur lang had men tijdens de retourvlucht radiosignalen van de bommenwerper opgevangen. De bemanning werd als vermist opgegeven. Volgens het Operational Record Book van Bomber Command was de aanval een succes. Maar was dit wel zo?

Drie Wellingtons stortten neer en twee andere werden vermist. Een van die vermiste bommenwerpers was de Wellington Mk IC (LN-C) met serienummer T2879. Het vliegtuig was om 19.20 uur opgestegen met aan boord zes bemanningsleden, een Canadees, twee Nieuw-Zeelanders, een Australiër en twee Engelsen.

Waarschijnlijk heeft de bemanning gedacht dat zij veilig boven Engeland vloog, iets wat door de dikke grondmist of laaghangende bewolking onder hen niet gecontroleerd kon worden. Ongelukkigerwijs vloog de Wellington LN-C boven de Noordzee toen de bemanningsleden in opdracht van de gezagvoerder uit de bommenwerper sprongen. Slecht weer tijdens de retourvlucht had het vliegtuig op de oostelijke koers ‘geblazen’. Alle bemanningsleden kwamen in zee terecht en verdronken. Van de zes bemanningsleden spoelden sergeant Ian James Robertson, de 2e piloot en sergeant Hugh McLennan MacDonald, telegrafist aan op het strand van Texel. Zij zijn begraven de begraafplaats van Den Burg. De waarnemer William Raymond James Brown spoelde aan bij Harlingen waar hij werd begraven. De overige drie bemanningsleden: sergeant Edward Fieldhouse, boordschutter, sergeant Joseph Stewart Parry, piloot en sergeant Alfred William Musgrave Champman, telegrafist/boordschutter zijn tot op heden nog steeds vermist.

Nadat de bemanningsleden gesprongen waren, vloog de Wellington LN-C onbemand door. Het toestel beschreef een bocht en vloog via IJmuiden richting Amsterdam. Belaagd door luchtafweergeschut en als gevolg van brandstofgebrek stortte het vliegtuig op 29 september 1941 om 07.42 uur met een enorme klap neer in het afgelegen Landsmeerderveld even ten noorden van Amsterdam. Kort daarvoor was het nog aangevallen door een Duitse jager. Veel omwonenden uit Landsmeer zagen dit gebeuren. Ook een Duitse post te Schellingwoude maakte melding van het neerstorten van de Wellington. Er is door de Duitsers nog een poging ondernomen om het toestel te bergen. De wrakstukken waren echter te ver weggezakt in het moerassige weiland. Ook latere pogingen zoals in 1976 mislukten, totdat in het voorjaar van 1995 het wrak onder barre omstandigheden werd geborgen.

Precies 56 jaar later is het monument in het Landsmeerderveld onthuld. Het monument is daar geplaatst op initiatief van de stichting ARG ’40-45’ uit Assendelft en de werkgroep ‘Berging Vickers Wellington’. Het ontwerp is van Arjan Kuiper en Suzan Wensink uit Landsmeer. Zij gebruikten de propellerbladen van de T2879 als Victorieteken. De propeller staat op een frame dat de geodetische constructie van de met linnen bespannen Wellington weergeeft.